Cartaz de presentación definitivo

Deseño, como todo o aspecto gráfico do proxecto

LUA LG (ORBALLA)

AGOSTO:

Soledad, pozo negro

Su cuerpo duerme a mi lado

La sábana amortaja el deseo.

 

 

 

 

Gracias a nuestra amiga Pilar Osorio, maravillosa poeta

que ha querido regalarnos sensibilidad

en versos haiku,

haciendo suyo el espíritu de Ao Cabo,

de la fotografía,

del arte,

y de la amistad.

 

 

 

 



INTRODUCCIÓN E BENVIDA

  Supoño que despois de tantos meses de traballo de apoio, é hora de que eu tamén me pronuncie sobre a importancia que ten para min o facerme responsable dun proxecto como AO CABO.

     Cando Juan Louro me falou por primeira vez da idea na que estaba traballando, deseguida soupen que non era unha iniciativa baldeira de contido. Cando vin as primeiras imaxes non tiven dúbida de que todo o camiño que tiñamos por diante pagaría a pena mais tarde ou mais cedo.

    

     E así,meses despois daquela primeira conversa, traballando a diario, en conexión permanente Ézaro-Ourense, chegamos a este punto no que estamos a piques de rematar como se merece o que parecía un futuro inalcanzable, abrindo as portas dun Museo.

     Haberá tempo para que os visitantes valoren a poética das imaxes, a súa dureza, a intensidade dos interrogantes que quedan no ar. Chegará pronto o momento en que o observador saiba que as cousas feitas con sosego e tenacidade acadan diferenzas incuestionables con aquelas outras que son froito da improvisación e da presa.

    Pero ahora toca dar as grazas aos que, ó longo deste tempo se foron sumando á creenza de que AO CABO ía ser unha exposición punteira no Outono Fotográfico 2012, con calidade suficiente para ser mostrada nun dos espazos expositivos principais da cidade, cuxo nome levará alá donde vaia ó longo do percorrido que se está proxectando nestes intres.

     Así, quero amosar o meu agradecemento á Concellalía de Cultura, por darnos a posibilidade de inaugurar Outono dunha forma tan relevante, e mostrarnos o seu apoio dende o primeiro momento. Á persoa responsable de que todo esto sexa unha realidade, Eva Torres -Directora do Museo Municipal, e Técnica de espazos expositivos de Ourense- non só pola fé que sempre tivo en nós, senon polos consellos regalados  en cada paso, e que ao cabo... son os que mais valen.

     Por descontado ó Outono Fotográfico, sen o traballo de tantos anos, de tanta xente e tantas ilusións sostidas, non sería posible ter chegado a ser o referente fotográfico que somos neste país.

     Ó concello de Dumbría por dar soporte e financiación a unha idea que naceu entre ondas de mar bravo e ventos de nordés. Ninguén mellor para darlle sentido e proxección a unha zona que debe ser posta no mapa dos lugares imprescindibles que todos deberíamos coñecer.

     A LúaLG (Orballa), polas infinitas horas dedicadas a interpretar o sentir dun proxecto do que é responsable a nivel visual. Fago un inciso neste nome e no traballo desta xove deseñadora, porque estou segura de que antes do que pensamos, acadará un espazo propio feito a base de talento e traballo no panorama artístico galego. Toda a imaxe externa, é súa. Todo o traballo e a louvanza que merecen...tamén.

    E a todos os que de eiquí para adiante, formarán parte deste colectivo de apaixoados da fotografía, convencidos de que o primeiro paso para conseguir un soño cumprido, é querer que se cumpra.

......... Vémonos!

AO CABO

Falar da exposición Ao Cabo… supón replantexar os conceptos visuais tópicos  asociados á beleza amplamente coñecida  dunha zona dun valor estético indiscutible, que se  ten mantido ó longo dos séculos da mesma forma enxebre e senlleira.

A Costa da Morte, é unha franxa tradicionalmente comprendida entre os municipios de Carnota e Malpica,  cun enclave mítico que os romanos consideraban o fin do mundo, Fisterra, que enche de  contido épico a beleza e singularidade do lugar.

Pero é tamén un sitio de desordes meteorolóxicos, de catástrofes ecolóxicas e de absoluto illamento do resto do pais. Pensan algúns que a Galicia mais abandonada, ven sendo a interior; a Galiza costumbrista e tradicionalmente esquencida dos plans de proxección turística e dos avances económicos e sociais. Con todo,  a Costa da Morte, segue a ser un reducto de singulares  características a nivel antropolóxico e cultural.

Terra e mar xúntanse nun lugar único que amosa un carácter forxado a forza de soidades infinitas e bágoas intermitentes.

A intención desta exposición quere ir mais alá dunha proxección convencional a  nivel paisaxístico, que xa ten sido difundido en infinidade de mostras fotográficas, para tentar achegarse ó sentir real dun pobo que vive e sofre a falta de espectativas e que, farto de escoitar promesas de Dourados que chegarán, mira cara o futuro con desconfianza, escepticismo e resignación.

            Ser quen de achegarse á alma dun pobo, supón un exercicio de introspección equilibrado e racional; por parte do fotógrafo -quen é parte desa comunidade-  para desmitificar historias que forman parte da memoria colectiva e amosar dunha forma visualmente descoñecida, a proxección futura de quen moitas veces ten a sensación de vivir nun esceario marabilloso, do que non sabe xa qué cousas esperar.

Así pois,  coa base  estética da morea de barcas que morren varadas na area ou  nas rochas en calquera recuncho da costa, Juan Louro construe un panorama estético, mesturando fotografía conceptual -apuntalada nas suas fortes bases tradicionais-, e técnicas de edición contemporánea que dotan ás imaxes dun ar de misterio, certa angustia e desasosego.

¿Que foi de…? Quere ser a cuestión  reiterada que uns e outros seguen a preguntarse, e que casi nunca ten resposta:

- ¿Qué foi dos proxectos que ian vir?

- ¿Qué foi dos recursos que iamos ter?

- ¿Qué foi do traballo para as xeneracións vindeiras?

- ¿Qué foi da riqueza do mar?

- ¿Qué foi dos nósos soños?

Retórica sen dúbida que segue a ser unha parte do pensamento colectivo.

A utilización dos procedementos monocromos ou virados lixeiros,  reviste de sentido as fotografías, fortemente influidas polos conceptos e estética expositiva a nivel internacional, para enriquecer o conxunto, con pinceladas a cor, que cambian por completo o plantexamento primario e ofrecen unha perspectiva incerta pero necesaria.

O conxunto de 20 imaxes, en tamaño 100 x 70, quere verse completado coa impresión dalgunhas pezas en caixas de peixe de madeira antiga, para incorporar a nivel efectista obxectos cotiás da vida de onte, que incomprensiblemente xa non forman parte do dia a dia, e que tampouco foron substituidos por outros novos ou mellores…